Gezin

En dan vliegt de eerste het nest uit!

De dag dat de eerste het ouderlijk huis gaat verlaten, we krijgen er allemaal mee te maken. Ik dacht er wel makkelijk over, dacht dat hij en ik er wel aan toe waren. Maar het viel mij toch zwaar.

Ricardo heeft een licht verstandelijke beperking, maar is de laatste jaren zo gegroeid in zijn ontwikkeling dat wij hem met een gerust hart lieten gaan. Hij riep al vanaf zijn 16e dat hij wanneer hij 18 jaar zou zijn in zijn eigen huisje wilde wonen. Voor hem was het gewoon zo als je 18 bent ben je volwassen en kan je in een eigen huis gaan wonen. Maar door zijn verstandelijke beperking ging dit iets anders dan dat het meestal gaat. Hij zou begeleiding nodig hebben, dus dit moesten wij eerst uitzoeken. We hebben de verschillende mogelijkheden bekeken en samen gekozen voor een instelling waar wij ons samen goed bij voelde. Ricardo was duidelijk in wat hij wel en wat hij niet wilde. Hij wilde een eigen appartementje en niet in een groep wonen. Daar konden wij ons wel in vinden en hier hebben wij hem dan ook voor op de wachtlijst laten plaatsen.

Deze wachtlijst duurde wel 1,5 tot 2 jaar dus wij konden nog even rustig wennen aan het idee. Maar na iets meer dan een jaar werden wij gebeld dat er al een plekje vrij was gekomen en dat we konden komen kijken. Ricardo was super blij en wilde liever vandaag als morgen verhuizen. We hebben samen het appartementje bekeken en een gesprek op die locatie gehad en het voelde goed. In maart  2017 kon hij verhuizen, we verzamelden spullen voor hem en het voelde goed.

Toen het zo ver was en wij zijn spullen verhuisde en alles aan het inrichten waren was er nog niets aan de hand. Toen kwam de avond voor het verhuizen, ik maakte een leuk filmpje met foto’s van Ricardo en mij samen om op social media te delen met een lieve tekst en toen kreeg ik het toch te pakken. De tranen stroomde over mijn wangen, na 18 jaar ging de eerste het ouderlijk huis verlaten. Ik moest de controle deels loslaten, zorg uit handen geven en hem een nieuwe fase in laten gaan. Ik wist dat het goed was maar toch had ik het er moeilijk mee. Ik wilde mijn verdriet niet teveel aan Ricardo laten zien omdat hij er zoveel zin in had.

De dag van verhuizing ging het wel weer, en ook Ricardo had er nog steeds zin in. Na een aantal dagen werd het ook Ricardo teveel en belde hij ons huilend op of hij weer naar huis mocht komen want misschien was hij er toch nog niet aan toe. Ons hart brak, maar we wisten ook dat hij er even doorheen moest en dat dit over een jaar of 2 jaar ook zou gebeuren. Maar hij was zo overstuur dat wij hem die avond wel hebben op gehaald. We hebben veel met hem gepraat en met de begeleiding. We hebben het toen een beetje afgewisseld en de dagen dat hij in zijn eigen huis was opgebouwd. Ook hebben Mark en ik allebei een keer een nacht bij hem geslapen. Uiteindelijk na 3 weken was het goed en wilde hij ook doordeweeks gewoon in zijn eigen appartementje zijn. Wel kwam hij de weekenden nog bij ons.

Hoe het nu ruim 1,5 jaar later gaat? Hij heeft het super goed naar zijn zin in zijn eigen appartementje. Elke avond eten ze gezamenlijk met alle bewoners en elke avond kookt er een andere bewoner met de begeleiding. Ricardo kookt op de dinsdag en de donderdag is zijn wasdag. Elke maandag komt hij bij ons eten en 1 keer in de 14  dagen slaapt hij zaterdag bij ons. En ergens volgend jaar verhuisd hij naar zijn nieuwe appartement. Het gebouw waar ze nu in wonen is verouderd en ze gaan naar een nieuw pand wat nu helemaal gerenoveerd word. Hij kan niet wachten op de verhuizing en gaat een aantal keer per week kijken bij het nieuwe pand. Hij woont aan de rand van het centrum en ook het nieuwe pand komt aan de rand van het centrum.

Het was dus uiteindelijk even wennen voor ons allemaal , maar nu iedereen zijn draai heeft gevonden zijn we allemaal blij met de situatie en doet Ricardo het super goed. We zijn super trots op hem. Hopelijk wacht de volgende nog even met deze stap want ik ga echt last krijgen van het empty nest syndrome.

Hoe denken jullie dat het zal zijn als de kinderen deze stap gaan maken?

Liefs Gerrie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *