gezondheid

8 jaar na het Intensive care drama

Op bezoek bij papa!

In een vorige blog van mij heb je kunnen lezen hoe mijn man na een simpele operatie op de intensive care belande en er bijna niet meer was geweest. Hoe gaat het nu 8 jaar later met zijn gezondheid? Dat zal ik jullie hier vertellen.

De eerste maanden heeft hij veel weer moeten opbouwen, zijn conditie was volledig weg. Hij heeft een aantal maanden gerevalideerd in een revalidatiecentrum hier in de buurt. Voor het grootste deel is hij wel weer de oude geworden maar hij heeft wel minder conditie, is sneller moe en zijn concentratie is ook niet meer wat het geweest is. De krant lezen bijvoorbeeld dat lukt hem niet meer goed, na een aantal artikelen kan hij zich niet meer concentreren.

Ook heeft hij een aantal grote littekens aan de (spoed) operaties over gehouden. Voor de operatie van de galblaas werd een kleine opening gemaakt rechts bovenin zijn buik. Maar tijdens de spoedoperatie hebben ze zijn buik van boven naar beneden open gemaakt en dan letten ze er niet op of dit netjes gebeurd wat ook begrijpelijk is op zo’n moment.

Een aantal jaren daarna zijn er littekenbreuken ontstaan en hieraan moet je vaak weer geopereerd worden. Maar door de vorige operatie met complicaties zaten wij en vooral Mark hier niet op te wachten. De arts vertelde dat dit ook niet direct hoefde te gebeuren en wij ook konden afwachten maar dat er dan wel risico’s aan zitten. Als je een littekenbreuk hebt kan er een darm door de opening komen en knel komen te zitten met alle gevolgen van dien. Ondanks dit risico besloot Mark toch te gaan afwachten, dit ging een lange tijd goed.

Vorig jaar kreeg hij toch last van buikpijn aanvallen en op een avond bleek er een darm knel te zitten. We werden gelijk doorgestuurd naar de spoedeisende hulp en hij werd opgenomen. Zijn darm was gelukkig zelf terug geschoten en er was geen schade aangericht. De volgende ochtend mocht hij naar huis met het bericht dat hij wel geopereerd moest worden op korte termijn. Hij werd op de spoedlijst geplaatst voor de operatie.

Afgelopen zomer was het zover en moest hij geopereerd worden. De operatie vond plaats aan het begin van onze zomervakantie. Die ochtend brachten Selena en ik hem naar het ziekenhuis en op het moment dat wij in het ziekenhuis waren werden wij toch wel zenuwachtig. Tijdens de operatie gingen wij buiten in het zonnetje zitten, liepen een rondje door het centrum en gingen lunchen in het ziekenhuis alles om de tijd maar door te komen. En dan gaat de telefoon en ben je even bang dat ze je gaan vertellen dat het niet goed is gegaan maar dit was gelukkig niet het geval. Toen moesten we nog een hele tijd wachten voordat hij op zijn kamer zou zijn. Ondertussen belde ik familie die ook gespannen zaten te wachten op het nieuws dat de operatie goed gegaan was.

Eindelijk was hij op zijn kamer en konden wij hem bezoeken. Hij voelde zich naar omstandigheden goed maar ook bij Mark kwam nu wel even de spanning eruit. Wat waren we blij dat alles goed was gegaan. Hij moest 4 a 5 dagen in het ziekenhuis blijven en dat was natuurlijk niet leuk maar alles voor een goed herstel. Het was een zware operatie geweest, er was een matje geplaatst voor versteviging om nieuwe breuken in de toekomst te voorkomen. Het herstel in de dagen erna ging goed en na een aantal dagen mocht hij mee naar huis. Wel moest hij nog rust nemen en een aantal weken mocht hij niet zwaar tillen.

We zijn nu 7 maanden verder en nog steeds is hij niet helemaal hersteld van de operatie. Naast de grote snede die ze hebben gemaakt was er ook een klein wondje ontstaan. Hoe dit is ontstaan konden ze ons niet direct vertellen, dit gebeurde gewoon soms tijdens operaties. Dit wondje wilde niet genezen en regelmatig zaten wij weer in het ziekenhuis voor een extra controle. Ook een aantal keren verloor hij ineens veel bloed en vocht en waren wij bang voor ontstekingen. Op dit moment is het kleine wondje genezen maar is de grote wond nog steeds niet helemaal gesloten en weten wij ook niet hoe lang dit nog gaat duren. Er zit gewoon een gaatje in waar wild vlees groeit en dat moet Mark elke keer aanstippen zodat het goed kan dichtgroeien zonder dat wild vlees. We gaan nu 1 keer per maand naar het ziekenhuis voor controle en dan horen wij het ziet er prima uit en afwachten maar. We zien je graag over 4 weken terug en dat is dan de controle. Ik ben erg benieuwd hoe lang dit nog gaat duren en of dit de laatste operatie is geweest.

Je kan je wel voorstellen dat ons vertrouwen in dokters niet meer zo heel groot is na al deze teleurstellingen. Wie weet komt er nog een deel 3 van dit verhaal, al hoop ik van niet natuurlijk. Heb jij al eens negatieve dingen mee gemaakt in ziekenhuizen of met artsen?

Liefs Gerrie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *