Uncategorized

En dan ligt je man ineens op de Intensive care!

In 2011 ging mijn man voor een simpele operatie naar het ziekenhuis, tenminste dat was de bedoeling. Dit verliep even wat anders en hij heeft het toen bijna niet overleefd. Weken heeft hij gevochten op de intensive care. Dit allemaal door een foutje van het ziekenhuis.

8 september 2011, voelt alsof het vorige week was als ik er weer aan denk. Die ochtend bracht ik mijn man naar het ziekenhuis voor een ‘simpele’ operatie, zijn galblaas moest eruit. De operatie verliep goed en hij moest 1 nachtje blijven. De volgende dag voelde hij zich toch niet helemaal goed en wilden ze hem nog laten blijven tot in de avond, maar die avond dat werden 5 weken. De dagen na de operatie kreeg hij steeds meer buikpijn en hij voelde zich echt niet goed. Na 2 dagen, op een zaterdagavond kreeg hij zelfs zuurstof en een maagsonde toegediend en hij was al erg vermagerd en geel. Ze dachten dat hij iets aan zijn lever zou hebben, maar niets ernstigs. Er werd nog een echo gemaakt maar daar was ‘alleen’ maar wat vocht in zijn buik op te zien, hadden ze dat maar serieuzer genomen maar nee dat vocht was normaal na een buikoperatie. Op de maandagochtend voelde hij zich iets beter en ik besloot dat ik in de middag gewoon naar mijn tandarts afspraak zou gaan en dat mijn schoonouders naar het bezoekuur zouden gaan. Aan het einde van de middag komen mijn schoonouders even bij mij langs en vertelde dat hij er iets beter uit zag en dat hij ook even op het rand van het bed had gezeten. Wel was er een groep artsen langs geweest , maar hun moesten toen op de gang wachten maar ze dachten iets gehoord te hebben over de I.C. maar goed dat zal wel niet want het ging beter met hem. Ik was helemaal opgelucht dat het wat beter ging en ben lekker gaan douchen, mijn make-up en haar gaan doen want daar stond mijn hoofd niet na de dagen daarvoor. Ik heb gegeten met de kinderen en die heb ik daarna afgezet bij mijn schoonmoeder. Mijn zusje was bij mij en die ging mee naar het bezoekuur, opgewekt stapten wij in de auto, helaas van korte duur.

We reden net Enschede in toen mijn telefoon ging, ik zag dat het een nummer was uit Enschede en vroeg mijn zusje om op te nemen! Ze zei dat het een arts van Mark was en dat hij mij wilde spreken, ik zei zeg maar dat we bijna bij het ziekenhuis zijn. De arts wilde mij direct spreken, ik heb de auto aan de kant van de weg gezet en geluisterd naar wat hij zei..! Ze hadden net een CT-scan gemaakt en het zag er niet goed uit zijn darm was geperforeerd bij de operatie een paar dagen daarvoor. Mark moest met spoed naar de operatiekamer gebracht worden en daar moest ik toestemming voor geven. Natuurlijk gaf ik toestemming maar ik wilde hem nog zien maar dat kon hij mij niet beloven want zodra alles klaar was moest hij gelijk onder het mes. Huilend zijn wij zo snel mogelijk verder gereden naar het ziekenhuis. Normaal is er tijdens het bezoekuur alleen plek boven in de garage en nu was er een parkeerplek gelijk bij binnenkomst in de garage. Snel parkeerden wij de auto, renden het ziekenhuis in, bij de liften was het natuurlijk heel druk dus zijn we de trappen maar op gerent. Buiten adem kwamen we zijn kamer in lopen en daar lag hij gelukkig nog, op een vier persoonskamer vol met bezoek van andere patiënten! Hij keek mij met grote ogen aan, zijn hart ging als een gek tekeer en het enigste wat hij kon uitbrengen was dat ik een koud washandje moest pakken en zijn hoofd moest deppen. Verpleging liep in en uit voor alle voorbereidingen en toen kwamen ze zijn bed halen. Ik zei en nu, hoor ik wanneer de operatie klaar is, bellen jullie mij? Mevrouw loopt u maar mee, ik dacht ik  mag mee tot aan de operatiekamers , maar nee ik mocht mee de operatiekamer op met mijn zusje. In de voorbereidingskamer mochten wij nog even bij hem blijven, afscheid nemen .. misschien wel voor altijd. Ze knipten zijn shirt kapot, wat hij heel erg vond en mij ook probeerde duidelijk te maken haha , ik zei dat maakt niet uit als je maar beter word. Toen werd hij mee genomen en moesten wij de operatiekamers  verlaten. Ik vroeg aan de verpleegkundige of ze mij zouden bellen als de operatie klaar was, toen zei ze ja we bellen u zodra er meer bekend is maar heeft u zijn ouders al op de hoogte gebracht? Nee nog niet, ze zegt misschien is het beter als u hun ook belt want wij weten niet of hij de operatie zal overleven en liet ons alleen..! Toen drong het pas echt door hoe ernstig het was, mijn zusje en ik zijn toen het trappenhal in gelopen en op de trap gaan zitten totaal verdoofd. Gelijk hebben wij zijn ouders, zus & zwager , mijn familie en beste vrienden gebeld. Iedereen is gelijk naar het ziekenhuis gekomen alleen mijn schoonzus & zwager niet die hebben de kinderen opgevangen in ons huis. We zaten met zijn allen buiten, huilen en wachten, de tijd kroop voorbij. En toen ging de telefoon, wat was ik bang dat ze zouden zeggen dat hij was overleden, maar gelukkig was de operatie goed gegaan. Wel moest hij overgebracht worden naar de intensive care. Later op de avond mocht ik naar hem toe , ze zouden mij bellen zodra hij daar was. Wat waren wij blij , maar beseften ook dat hij er nog niet was.

Na weer een tijdje wachten ging de telefoon, ik mocht met 1 ander iemand naar Mark, ik ben samen met zijn vader gegaan. We liepen samen de intensive care op en wat vond ik het eng, het was donker en ik hoorde allemaal alarmbelletjes uit de kamers komen. En toen stond ik in de deuropening van Mark zijn kamer, daar lag hij met allemaal toeters en bellen aan de beademing. De verpleegkundige zei je mag hem wel aanraken maar nee ik durfde het niet , ik was bang hij lag erbij alsof hij was overleden. Ze vertelde ons dat de operatie goed was gegaan maar dat zijn buik nog was ‘open gelaten’ en dat hij nog een keer geopereerd moest worden in de komende dagen. Na dat gesprekje zijn we terug gelopen naar de anderen in de hal en toen kwam alles er bij mij uit en kon ik alleen nog maar huilen. Met zijn allen zijn we naar ons huis gegaan en daar wilde ik zo normaal mogelijk doen want ik wilde de kinderen nog niets vertellen, pas als ik meer duidelijkheid had.

Mijn jongste zusje is bij ons blijven slapen en de volgende ochtend hebben wij samen de kinderen naar school gebracht. Vanaf die dag gingen wij 3 keer per dag naar de IC op bezoek bij Mark. Door de darmperforatie wat ze niet hadden opgemerkt bij de operatie was zijn ontlasting 4 dagen lang zijn buik in gelopen waardoor hij een buikvliesontsteking had gekregen en daardoor was hij in een septische shock geraakt. Pas toen dat gebeurde gingen de alarmbellen af in het ziekenhuis, bijna te laat dus. Na die spoedoperatie is zijn buik 2 dagen later weer gespoeld en dicht gemaakt maar het gevaar was nog niet geweken. Hij heeft nog meerdere complicaties gehad o.a. met zijn nieren en longen, meerdere keren dachten wij dat het voorgoed voorbij was. Overdag was ik zijn contactpersoon voor het ziekenhuis maar voor de nacht liet ik zijn vader dat zijn want ik was echt bang dat ik in de nacht gebeld zou worden met het nieuws dat hij was overleden. En aangezien ik alleen was met de kinderen in de nacht leek mij dat geen goed idee.

Na een aantal dagen heb ik het de kinderen verteld , mijn zwager had wat foto’s gemaakt zodat ik ze kon voorbereiden op wat ze zouden gaan zien en niet teveel zouden schrikken van papa want hij zag er anders uit. Ik zag hier heel erg tegenop maar de kinderen gingen er goed mee om, ze wilden gelijk mee naar het ziekenhuis, dat mocht de volgende dag dan ook. Het beeld van de kinderen bij Mark vergeet ik nooit meer. Hoe ze zijn hand vast hielden en dan erover heen kriebelde. Het bezoek verliep via mij want op de intensive care mag je niet teveel bezoek en ik vond dat de kinderen altijd voorrang hadden. Via facebook hield ik andere mensen af en toe op de hoogte en alleen de naasten via persoonlijk contact. Wat ik echt raar vond was dat ik via via hoorde dat er mensen bij Mark op bezoek wilden, mensen die hij gewoon een beetje kende en wel eens sprak in het voorbijgaan. Sorry hoor maar hij word in slaap gehouden, ligt aan de beademing en het is geen poppenkast voorstelling. Daar hebben wij dus vriendelijk voor bedankt. Alleen onze familie en hele goede vrienden die mij echt allemaal super hebben gesteund in deze zware tijd mochten op bezoek. De dagen dat hij gesedeerd werd waren zwaar, heel zwaar. Elke keer als er weer een gesprek moest plaats vinden met de intensivisten en verpleging was ik bang dat ze zouden vertellen dat hij het niet zou halen. Nu hebben ze dit nooit gezegd, wel werd er gezegd dat het alle kanten kon opgaan. Dat er veel complicaties waren en dat er per dag gekeken zou worden hoe het behandelplan werd voortgezet. Na een paar dagen lieten ze hem een beetje bijkomen, helaas was dit nog teveel voor hem en was hij alleen maar boos en snapte hij niet waar hij was. De medicatie werd weer verhoogd en hij was weer heel ver weg. Na 18 dagen hebben ze hem bij laten komen, weer was hij heel erg verward en met een letterbord probeerden wij te communiceren. Weer iets later mocht ook de beademing eraf en zo ging hij kleine stapjes vooruit.

Er werd gesproken over verplaatsing naar medium care, alleen werd hij ineens verplaats naar een gewone verpleegafdeling op een vier persoons kamer. Dit snapte ik echt niet, nog steeds niet.  Hij was net een paar dagen bijgekomen, zat in een Delier en hij werd zo op een drukke kamer gelegd. Hij wist niet echt waar hij was, wist niet of het dag of nacht was en had echt nog een lange weg te gaan. Hij moest weer opnieuw wennen aan vast voedsel, het lopen weer opbouwen. Op de intensive care was hij heel veel aangekomen door al het vocht wat werd toegediend en nu was hij weer heel veel afgevallen en was er nog maar weinig over van hem. Een paar dagen later hadden ze het al over naar huis gaan, ik vond dat echt niet normaal. Een dag voordat hij naar huis zou gaan kreeg hij koorts ‘gelukkig’ hierdoor mocht hij niet naar huis. Weer een aantal dagen later was het toch zover dat hij naar huis moest, ik wist niet of ik blij moest zijn. Tuurlijk was ik blij dat hij weer naar huis kwam maar ik was ook bang dat er toch nog weer iets zou gebeuren en dat we er dan niet op tijd bij zouden zijn. Dit had tijd nodig, tijd om het vertrouwen weer terug te krijgen.

Hij was thuis maar had nog een lange weg te gaan, een weg van veel rust en revalidatie. Helemaal de oude werd hij niet meer, vooral last van concentratie problemen en dergelijke tot op de dag van vandaag. Een paar maanden geleden heeft hij weer een operatie ondergaan , hierover later meer. Het is een heel lang verhaal geworden maar het was ook een lange periode van ongeveer 5 weken ziekenhuis.

Iemand van jullie ooit mee gemaakt dat er een fout is gemaakt door een arts of ziekenhuis?

Liefs Gerrie

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *